“ராமர் இப்படியா செய்தார்?”.. ராமாயணத்தை கேள்விக்குள்ளாக்கும் விமர்சனம்! சாதி முதல் சீதையின் அக்னிப் பரீட்சை வரை என்னென்ன குற்றச்சாட்டுகள்?

ராமாயணம்... இந்தியாவின் மிகப் பழமையான, மிகப் பரவலாக அறியப்பட்ட இதிகாசங்களில் ஒன்று. ராமர், சீதை, லட்சுமணன், அனுமன், ராவணன் என அதன் கதாபாத்திரங்களும், அவர்களைச் சுற்றியுள்ள சம்பவங்களும் தலைமுறை தலைமுறையாகச் சொல்லப்பட்டு வருகின்றன.

ஆனால், ஒரு கதையை பக்தியின் பார்வையில் அணுகுவதற்கும், அதே கதையை அறம், சமூக அமைப்பு, சாதி, அதிகாரம், பெண்களின் நிலை போன்ற கோணங்களில் கேள்வி கேட்டு அணுகுவதற்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது.

அந்த வகையில், சி. ராஜகோபாலாச்சாரியாரின் ராமாயண மறுஆக்கத்தை சமீபத்தில் வாசித்ததாகக் கூறும் ஒருவர், “ராமாயணத்தின் சில முக்கியமான சம்பவங்களை இன்றைய அறநெறிகளின் அடிப்படையில் பார்த்தால் அவை உண்மையில் போற்றத்தக்கவையா?” என்ற கேள்வியை எழுப்பியிருக்கிறார்.

தனக்கு இந்து புராணங்கள் மற்றும் இந்து மதம் குறித்து ஆழமான முன் அறிவு இல்லை என்றும், பல்வேறு ராமாயண விளக்கங்களையும் விரிவான ஆய்வுகளையும் படித்துவிட்டு இந்த விமர்சனத்தை எழுதவில்லை என்றும் அவர் ஆரம்பத்திலேயே குறிப்பிடுகிறார்.

அதனால், இது ராமாயணத்தைப் பற்றிய இறுதி தீர்ப்பு அல்ல; வால்மீகி ராமாயணத்தை ராஜாஜியின் மறுஆக்கத்தின் வழியாக அணுகிய ஒருவரின் தனிப்பட்ட வாசிப்பு மற்றும் அதிலிருந்து எழுந்த கேள்விகள் என்பதே அவரது நிலைப்பாடு.

வால்மீகியின் சோகம் எப்படி ஸ்லோகமானது?

விமர்சகர் முதலில் ராமாயணம் உருவானதாகக் கூறப்படும் பின்னணியை நினைவுபடுத்துகிறார்.

பிரம்மா, வால்மீகியிடம் அவரது ‘சோகத்தை’ ‘ஸ்லோகமாக’ மாற்றுமாறு கூறியதாக ராமாயண மரபில் சொல்லப்படுகிறது. அதன் தொடர்ச்சியாக, வால்மீகி ராமரின் வாழ்க்கை மற்றும் அயோத்தியில் நிகழ்ந்த சம்பவங்களை காவியமாகப் பதிவு செய்ததாகக் கூறப்படுகிறது.

ஆனால் இங்கே ஒரு அடிப்படையான கேள்வியை விமர்சகர் எழுப்புகிறார்.

இந்த நிகழ்வுகள் உண்மையில் வரலாற்றில் நடந்தவையா?

உதாரணமாக, ராவணனின் மகனும் இலங்கையின் வாரிசாகக் கருதப்பட்டவருமான இந்திரஜித், பிரம்மாஸ்திரம் போன்ற தெய்வீக ஆயுதங்களின் உதவியுடன் கோடிக்கணக்கான வானரர்களைக் கொன்றதாகக் கூறப்படும் சம்பவங்களை வரலாற்று உண்மை என எடுத்துக்கொள்ள முடியுமா? அநேகமாக முடியாது என்பதே விமர்சகரின் பார்வை. ஆனால், இதிகாசங்களைப் பின்பற்றுபவர்கள், “அவை வரலாற்று உண்மையா என்பது முக்கியமல்ல; அவற்றில் சொல்லப்படும் அறம்தான் முக்கியம்” என்று கூறலாம்.

அந்த இடத்தில்தான் விமர்சகரின் அடுத்த கேள்வி தொடங்குகிறது. அப்படி என்றால், அந்த அறத்தை உருவாக்கும் கதைகளையும் சம்பவங்களையும் கேள்வி கேட்கக் கூடாதா?

ராமாயணத்தில் இடம்பெறும் சில சம்பவங்கள் உண்மையில் எந்த விதமான சமூக அறத்தை முன்வைக்கின்றன என்பதை ஆராயும்போது, அவற்றில் பல இன்றைய பார்வையில் மிகப்பெரிய கேள்விகளை எழுப்புவதாக அவர் வாதிடுகிறார்.

ராமாயணம் சாதியப் படிநிலையின் பின்னணியில் இருக்கிறதா?

விமர்சனத்தின் மிக முக்கியமான பகுதி இதுதான். ராமாயணம் என்பது வர்ண அடிப்படையிலான சமூக அமைப்பின் பின்னணியில் இயங்கும் கதை என விமர்சகர் கருதுகிறார்.

ராமர் ஒரு க்ஷத்திரியர். அவர் தனது வாழ்நாள் முழுவதும் தனது தர்மம், அரசக் கடமை, சமூகத்தில் தனக்கு விதிக்கப்பட்ட பொறுப்பு ஆகியவற்றை நிறைவேற்றுபவராகச் சித்தரிக்கப்படுகிறார். தர்மத்தைப் பின்பற்றுவது ஒரு விஷயம். ஆனால், ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகப் படிநிலையை கடவுளால் நிர்ணயிக்கப்பட்டதாக ஏற்றுக்கொண்டு, அந்த அமைப்புக்குள் இருக்கும் மனிதர்களின் உரிமைகளையும் செயல்களையும் கட்டுப்படுத்துவது வேறு விஷயம் என்பதே விமர்சகரின் வாதம். இதற்கு அவர் திரிசங்கு கதையை ஓர் உதாரணமாக முன்வைக்கிறார்.

திரிசங்கு ஏன் சண்டாளனாக மாற்றப்பட்டார்?

சூரிய வம்சத்தைச் சேர்ந்த அரசனான திரிசங்கு, தனது உடலுடனேயே சொர்க்கத்திற்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற ஆசை கொண்டதாகக் கதை கூறுகிறது. அவரது விருப்பத்தை வசிஷ்டரும் அவரது மகன்களும் ஏற்கவில்லை.

ஆனால் திரிசங்கு வேறு ஒரு முனிவரிடம் சென்று தனது ஆசையை நிறைவேற்றிக்கொள்ள முயன்றார். இதனால் கோபமடைந்த வசிஷ்டரின் மகன்கள், அவரை சண்டாளனாக மாறும்படி சபித்ததாக ராமாயணக் கதை சொல்கிறது.

இங்கேதான் விமர்சகர் ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறார்.

“சண்டாளன்” என்பதே ஏன் தண்டனையாக இருக்க வேண்டும்?

சண்டாளர்கள் சமூகத்தின் வழக்கமான வர்ணப் படிநிலைக்கு வெளியே வைக்கப்பட்டவர்களாகக் கருதப்பட்டனர். குறிப்பாக இறந்த உயிரினங்களின் உடல்களை அகற்றுவது போன்ற சமூகத்தால் இழிவாகக் கருதப்பட்ட தொழில்களுடன் அவர்கள் தொடர்புபடுத்தப்பட்டனர்.

அதாவது, ஒரு மனிதரை சமூகத்தின் கீழ்த்தரமான நிலைக்கு தள்ளுவது ஒரு சாபம் அல்லது தண்டனை எனக் காட்டப்படுகிறது.

இதுவே சாதி அமைப்பு எவ்வாறு ஒரு சமூக அதிகாரமாக இயங்குகிறது என்பதற்கான உதாரணம் என விமர்சகர் குறிப்பிடுகிறார்.

சாம்புகன் கொலை... மிகப்பெரிய கேள்வி!

இதற்குப் பிறகு விமர்சகர் முன்வைக்கும் சம்பவம் சாம்புகன்.

இந்த சம்பவம் ராஜாஜியின் ராமாயண மறுஆக்கத்தில் இடம்பெறவில்லை என அவர் குறிப்பிடுகிறார். ஆனால், டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர் தனது புகழ்பெற்ற ‘Annihilation of Caste’ உரையில் சுட்டிக்காட்டியதாகக் கூறுகிறார். வால்மீகி ராமாயணத்தின் உத்தர காண்டத்தில் இடம்பெறும் சாம்புகன் சம்பவத்தின்படி, ஒரு சூத்திரர் தவம் மேற்கொண்டதால் சமூகத்தின் தர்ம ஒழுங்கு பாதிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.அதே நேரத்தில், ஒரு வயதான பிராமணர் தனது இறந்த குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு ராமரிடம் வருகிறார்.அந்தக் குழந்தையின் மரணத்துக்கு காரணம், ஒரு சூத்திரர் தவம் செய்து கொண்டிருப்பதே என்று கூறப்படுகிறது.இதைக் கேட்ட ராமர், தனது தேரில் சென்று அந்தத் தவம் செய்துகொண்டிருந்த சாம்புகனைக் கண்டுபிடிக்கிறார்.பின்னர் அவரைக் கொல்கிறார். இந்த சம்பவத்தை விமர்சகர் மிகவும் கடுமையாக எதிர்க்கிறார்.

“ஒரு மனிதர் தனக்குள் தவம் செய்துகொண்டிருக்கிறார். அவர் யாருக்கும் தீங்கு செய்யவில்லை. அப்படியிருக்க, அவர் எந்த சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதற்காக அவரைக் கொல்வது எப்படி அறமாக இருக்க முடியும்?”

இதுதான் அவரது கேள்வி. இதற்கு ஆதரவாக சிலர், அது நடந்தது திரேதா யுகம் என்பதால் அக்கால சமூக விதிகளின்படி குறிப்பிட்ட வர்ணத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கே தவம் செய்யும் உரிமை இருந்ததாக விளக்கலாம் என்றும் விமர்சகர் குறிப்பிடுகிறார்.

ஆனால் அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டாலும் இன்னொரு கேள்வி மீதமிருக்கிறது என்கிறார்.

ஒரு சமூக விதியை மீறியதற்காக ஒருவரைக் கொல்வது எந்த விதமான ஒழுக்கத்தை பிரதிபலிக்கிறது?

இதன் மூலம், ராமர் ஒரு தனிநபராக நல்லவரா என்பதைக் கடந்து, அவர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் சமூக ஒழுங்கு உண்மையில் நியாயமானதா? என்ற கேள்வியை விமர்சகர் முன்வைக்கிறார்.

இலங்கையை எரித்த அனுமன்... அப்பாவிகளின் நிலை என்ன?

ராமாயணத்தில் இடம்பெறும் மற்றொரு முக்கியமான சம்பவம் அனுமன் இலங்கையை எரித்தது.

சீதையை ராவணன் கடத்திச் சென்ற பிறகு, அவர் இலங்கையில் சிறை வைக்கப்படுகிறார். ராமரின் தூதராக அனுமன் கடலைத் தாண்டி இலங்கைக்குச் சென்று சீதையை அசோகவனத்தில் சந்திக்கிறார். ராமர் விரைவில் வந்து அவரை மீட்பார் என நம்பிக்கை அளிக்கிறார். அதன்பிறகு, அனுமன் இலங்கையில் தனது வலிமையை வெளிப்படுத்துகிறார். ராவணனின் மகன் அக்ஷய குமாரனை எதிர்த்து போரிட்டு கொல்கிறார். பின்னர் இந்திரஜித்தின் பிரம்மாஸ்திரத்தால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறார்.

ராவணன் முன்னிலையில் கொண்டு செல்லப்பட்ட அனுமனை கொல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் எழுகிறது. ஆனால் விபீஷணன், தூதனை கொல்வது சரியல்ல என்று அறிவுறுத்துகிறார்.

இதையடுத்து, ராவணன் அனுமனின் வாலில் துணிகளையும் எண்ணெயையும் சுற்றி தீ வைக்கச் செய்கிறான். அனுமனை நகரம் முழுவதும் இழுத்துச் சென்று அவமானப்படுத்துகிறார்கள். அதன் பிறகு அனுமன் தப்பித்து, தனது வாலில் இருந்த தீயைப் பயன்படுத்தி இலங்கையின் பல பகுதிகளையும் எரிக்கிறார். இங்கேதான் விமர்சகர் இன்னொரு மிகப்பெரிய கேள்வியை எழுப்புகிறார்.

ராவணனும் அவனது படையினரும் செய்த செயலுக்காக, ஒட்டுமொத்த இலங்கை மக்களும் ஏன் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்?

அந்த நகரத்தில் ராவணனின் ஆட்சியை ஆதரிக்காதவர்கள் இருந்திருக்கலாம்.

பெண்கள் இருந்திருக்கலாம்.

குழந்தைகள் இருந்திருக்கலாம்.

போரில் எந்தப் பங்கும் பெறாத பொதுமக்கள் இருந்திருக்கலாம்.

அவர்களும் தீயில் எரிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படும் இந்த சம்பவத்தை எப்படி அறத்தின் அடிப்படையில் நியாயப்படுத்த முடியும் என விமர்சகர் கேட்கிறார்.

ராட்சசர்கள் என்றாலே தீயவர்கள் என்கிற பொதுவான வகைப்படுத்தலையும் அவர் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறார்.

ஒரு இனத்தையே அதன் அடையாளத்தின் அடிப்படையில் தீயது என்று அறிவிப்பதும், அந்த இனத்தைச் சேர்ந்த ஒவ்வொருவரையும் தண்டிப்பதும் ஒன்றல்ல என்பதே அவரது வாதம்.

ராட்சசர்களில் தர்மத்தைப் பின்பற்றுபவர்கள் இருக்கும்போது, அந்த ஒட்டுமொத்த சமூகத்தையும் தீமையின் அடையாளமாகப் பார்க்க முடியுமா என்றும் அவர் கேட்கிறார்.

ராமர் சிறந்த கணவரா?

ராமாயணத்தில் ராமர் - சீதை உறவு, இந்திய சமூகத்தில் திருமணத்தின் மிக உயர்ந்த முன்னுதாரணமாக பல நூற்றாண்டுகளாகக் கூறப்பட்டு வருகிறது.

ராமர் சீதையை நேசித்தார். சீதைக்காகப் போரிட்டார். அவரை மீட்பதற்காக இலங்கைக்குச் சென்றார். இதனால், ராமர் - சீதை உறவு என்பது கணவன் - மனைவி அன்பின் உச்சம் என பலர் கருதுகின்றனர். ஆனால் விமர்சகர் இங்கேயும் ஒரு வேறுபாட்டைக் கொண்டுவருகிறார்.

“ராமர் சீதையை நேசித்தாரா?” என்பது ஒரு கேள்வி.

“அவர் சீதையை எப்படி நடத்தினார்?” என்பது வேறு கேள்வி.

ஒருவரின் மனதில் இருக்கும் அன்பை நம்மால் அளவிட முடியாது.

ஆனால் அவரது செயல்களை வைத்து நாம் மதிப்பிட முடியும்.

அந்த அடிப்படையில்தான் சீதையின் அக்னிப் பரீட்சையை விமர்சகர் முன்வைக்கிறார்.

ராவணனை வீழ்த்திய பிறகு... சீதைக்கு அக்னிப் பரீட்சையா?

ராமர், ராவணனை வீழ்த்துகிறார். பல ஆண்டுகளாக நடந்த துயரம் முடிவுக்கு வருகிறது. போர் முடிந்துவிட்டது. சீதை மீண்டும் ராமரிடம் வருகிறார். ஆனால் அந்த தருணத்தில் ராமரின் மனதில் எழுவது மகிழ்ச்சி மட்டுமல்ல.. சந்தேகமும். ராவணனின் அரண்மனையில் நீண்ட காலம் இருந்த சீதை மீண்டும் தன்னிடம் வந்திருக்கிறார். அவரது தூய்மை குறித்து சமூகத்தில் கேள்விகள் எழலாம்.இதனால் சீதை தனது தூய்மையை நிரூபிக்க வேண்டிய நிலை உருவாகிறது. அதுதான் அக்னிப் பரீட்சை.

விமர்சகரின் பார்வையில், இதுதான் ராமாயணத்தின் மிகக் கடுமையான ஒழுக்கக் கேள்விகளில் ஒன்று.

“ராவணனால் கடத்தப்பட்ட பெண், அதற்காகவே தனது தூய்மையை நிரூபிக்க வேண்டுமா?”

ராவணனின் பிடியில் இருந்த காலத்தில் சீதை அவரது ஆசையை ஏற்கவில்லை.

ராமரின் மீதான தனது அன்பையும் நம்பிக்கையையும் கைவிடவில்லை.

அப்படியிருக்க, பாதிக்கப்பட்டவரான சீதையே ஏன் தனது தூய்மையை நிரூபிக்க வேண்டும்? என்பதே விமர்சகரின் கேள்வி.

“சமூகத்தின் அழுத்தத்துக்காக ஒரு பெண்ணை சோதிப்பதா?”

ராமர் ஒரு கணவனாக மட்டும் இல்லாமல், ஒரு அரசனாகவும் பார்க்கப்படுகிறார்.

அவருக்கு தனிப்பட்ட உணர்வுகள் இருப்பதைப் போலவே, அரசனாக சமூகத்தின் எதிர்பார்ப்புகளையும் நிறைவேற்ற வேண்டிய அழுத்தம் இருக்கிறது.

இதுதான் ராமரின் செயல்களை ஆதரிப்பவர்கள் முன்வைக்கும் முக்கியமான விளக்கங்களில் ஒன்று. ஆனால் விமர்சகர் இதையும் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

“ஒரு அரசனின் கடமை, தனது மனைவியை சமூகத்தின் சந்தேகத்திலிருந்து காப்பதா? அல்லது சமூகத்தின் சந்தேகத்தை நிரூபிக்க அவளையே தீக்குள் அனுப்புவதா?” என்று அவர் கேட்கிறார்.

ராமர் போர்க்களத்தில் ராவணனை வென்ற வீரர். ஆனால் தனது மனைவி தொடர்பான சமூக அழுத்தத்தை எதிர்த்து நிற்க முடியாதவர் என இந்த விமர்சனம் அவரை சித்தரிக்கிறது. இதன் மூலமாக, “புருஷோத்தமன்” என ராமருக்குக் கொடுக்கப்படும் உயர்ந்த அடையாளத்தையே விமர்சகர் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறார்.

“அப்படியானால் ராமாயணம் நமக்கு என்ன அறத்தைச் சொல்கிறது?” இதுதான் இந்த முழு விமர்சனத்தின் மையக் கேள்வியாக உள்ளது. ராமாயணத்தை ஒரு வரலாற்று ஆவணமாகப் பார்க்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. அதில் இடம்பெறும் ஒவ்வொரு சம்பவமும் உண்மையில் நடந்திருக்க வேண்டும் என்றும் அவசியமில்லை.

ஆனால், “இது ஒரு அறக்கதை; இதிலிருந்து மனிதர்கள் வாழ்வதற்கான ஒழுக்கத்தை கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்” என்று கூறும்போது, அந்தக் கதையில் இடம்பெறும் செயல்களையும் அதே அறத்தின் அளவுகோலால் பரிசோதிக்க வேண்டாமா?

சாம்புகனின் மரணம்,

திரிசங்கு சாபம்,

இலங்கை எரிப்பு,

சீதையின் அக்னிப் பரீட்சை...

இவை அனைத்தையும் இன்றைய ஒழுக்கக் கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கும்போது பல கேள்விகள் எழுகின்றன என்பதே விமர்சகரின் வாதம்.

ஒரு காலத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட சமூக விதிகள், இன்று ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டியவை என்ற அவசியமில்லை.

அதேபோல், ஒரு கதாபாத்திரம் “கடவுள்” அல்லது “அவதாரம்” என்று கருதப்படுவதால், அவரது ஒவ்வொரு செயலும் கேள்விக்கு அப்பாற்பட்டதாகிவிடுமா? என்பதும் இந்த விமர்சனத்தின் அடிப்படைக் கேள்வியாக உள்ளது.

பல ராமாயணங்கள்... பல பார்வைகள்!

அதே நேரத்தில், ராமாயணம் என்பது ஒரே ஒரு நூல், ஒரே ஒரு கதை, ஒரே ஒரு விளக்கம் அல்ல என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

வால்மீகி ராமாயணம், கம்பராமாயணம், ராஜாஜியின் மறுஆக்கம் என பல்வேறு மரபுகளிலும் மறுஆக்கங்களிலும் கதையின் சில சம்பவங்களும் அவற்றுக்கான அணுகுமுறைகளும் மாறுபடுகின்றன.

சீதையின் அக்னிப் பரீட்சை, சாம்புகன் சம்பவம் உள்ளிட்ட சில நிகழ்வுகளின் விளக்கங்களிலும் பதிப்புகளுக்கு இடையே வேறுபாடுகள் இருப்பதாக அறிஞர்கள் சுட்டிக்காட்டி வருகின்றனர்.

எனவே, ஒரு குறிப்பிட்ட பதிப்பில் இடம்பெறும் ஒரு சம்பவத்தை வைத்து ஒட்டுமொத்த ராமாயண மரபுக்கும் இறுதித் தீர்ப்பு வழங்குவது எளிதான விஷயம் அல்ல.

ஆனால், அதே நேரத்தில், “ஒரு புனித நூல் என்பதால் கேள்வி கேட்கக்கூடாது” என்பதும் விமர்சன சிந்தனைக்கு எதிரான நிலைப்பாடாகிவிடும்.

ராமாயணத்தை பக்தியுடன் வாசிப்பவர்களுக்கு அது ஒரு அறத்தின் கதை.

வரலாற்று ஆய்வாளர்களுக்கு அது ஒரு தொன்மையான காவிய மரபு.

சமூக விமர்சகர்களுக்கு அது ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தின் சமூக அமைப்புகளைப் பிரதிபலிக்கும் படைப்பு.

பெண்ணியக் கண்ணோட்டத்தில் வாசிப்பவர்களுக்கு சீதையின் அனுபவங்கள் வேறொரு கேள்வியை எழுப்புகின்றன.

சாதி எதிர்ப்பு பார்வையில் வாசிப்பவர்களுக்கு சாம்புகன் போன்ற சம்பவங்கள் இன்னொரு விவாதத்தைத் திறக்கின்றன.

அதனால்தான் ராமாயணம் குறித்த விவாதம் முடிவில்லாமல் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

இறுதியில், இந்த விமர்சகர் முன்வைக்கும் கேள்வி ஒன்றுதான்:

“ராமாயணத்தை நாம் புனிதமாகக் கருதலாம்; ஆனால் அதில் இடம்பெறும் ஒவ்வொரு செயலையும் அறத்தின் உச்சமாகவும், கேள்விக்கு அப்பாற்பட்டதாகவும் கருத வேண்டுமா?”

இந்தக் கேள்விக்கான பதில், ராமாயணத்தை ஒருவர் பக்தியின் வழியாகப் பார்க்கிறாரா, வரலாற்றின் வழியாகப் பார்க்கிறாரா, அல்லது சமூக மற்றும் அறநெறி விமர்சனத்தின் வழியாகப் பார்க்கிறாரா என்பதைப் பொறுத்து மாறக்கூடும்.

அதுவே இந்த விமர்சனத்தைச் சுற்றி எழும் விவாதத்தின் முக்கியமான புள்ளியாகவும் இருக்கிறது.